Het begon met de wens om een veilige en waardige plek om te sterven te creëren voor mensen die dak- of thuisloos zijn, leven met een verslaving, psychisch kwetsbaar zijn of te maken hebben met een combinatie daarvan. Een plek waar ook zij in hun laatste levensfase passende zorg, rust en menselijke nabijheid kunnen vinden.

Vanuit die gedachte ontstond het plan om een bijna-thuis huis te starten en later een hospice. Tijdens de verdere ontwikkeling groeide dit uit tot een high-care hospice. De doelgroep bleef steeds dezelfde. Maar hoe verder we het concept uitwerkten en hoe meer gesprekken we voerden met betrokken professionals en organisaties, hoe duidelijker werd dat een hospice in de traditionele vorm niet volledig aansluit bij wat deze mensen nodig hebben.

Want wat als iemand ernstig ziek en kwetsbaar is, maar nog niet binnen de gebruikelijke criteria van een hospice past? Wat als iemand tijdelijk een veilige plek nodig heeft om te herstellen of te stabiliseren? Of wanneer eerst rust nodig is om samen te kunnen bepalen welke zorg of vervolgplek passend is?

Daarom werd onze blik breder.

We namen geen afscheid van de hospicegedachte. Integendeel. Palliatieve zorg blijft een belangrijk onderdeel van Het Tussenhuis. Maar we willen die zorg niet uitsluitend verbinden aan de laatste weken of maanden van het leven. Bij onze doelgroep zijn lichamelijke, psychische en sociale problemen vaak sterk met elkaar verweven en kunnen palliatieve zorgbehoeften al eerder ontstaan of pas laat worden herkend.

Zo ontstond Het Tussenhuis: een kleinschalig overbruggingsverblijf waar mensen tijdelijk een veilige plek vinden en waar zorg en ondersteuning aansluiten bij wat op dat moment nodig is.

Soms betekent dat rust, herstel en werken aan een passende vervolgplek. Soms is palliatieve zorg nodig. En soms wordt Het Tussenhuis de plek waar iemand uiteindelijk mag sterven.

Een plek om op adem te komen, verder te gaan of te mogen blijven.